Wspaniałość ks. Michała wyraża się przede wszystkim w tym, że jest człowiekiem skromnym. Nigdy nie widziałem u niego - a znamy się ponad czterdzieści lat - najmniejszej skłonności do eksponowania swej wielkości, wynoszenia się nad innych. On tak się odnosi do ludzi, że w jego obecności wszyscy się czują mądrzy, interesujący i piękni.
Jako duszpasterz akademicki w Krakowie w latach 60. i 70. organizowałem w kościele św. Anny serie spotkań z wybitnymi ludźmi nauki. Poza wygłaszanymi w kościele, dostępnymi dla wszystkich wykładami niektórzy z nich prowadzili także konwersatoria dla osób bardziej zainteresowanych.
Te konwersatoria z czasem zaczynały żyć swoim życiem, oderwane od struktur duszpasterstwa. Ks. Heller prowadził taką właśnie grupę, w której uczestniczyli studenci nauk ścisłych.
Ks. Michał Heller fascynuje swoją radością poznawania tajemnic wszechświata, tym, czym żyje, i tym, co ma do powiedzenia. W czasach gdy znów nasila się konflikt między nauką i wiarą, jego książki są bezcenne.
Pisane przez autora wyposażonego w wielką kulturę humanistyczną, przybliżają nam najtrudniejsze zagadnienia nauk fizycznych i matematycznych. Tajemnice wszechświata w jego ujęciu stają się pasjonującą przygodą, dostępną nam wszystkim. Przyjmujemy je z tym większą wdzięcznością, że na co dzień ich autor porusza się wśród problemów znacznie mniej przystępnych dla ignorantów.
Choć zapewne wielu z nas trudno pojąć, na czym polega wielkość naukowych osiągnięć ks. Michała Hellera, jednak o jego wielkości wiedzieliśmy dawno i to bez wielkiej Nagrody Templetona, której najserdeczniej laureatowi gratulujemy.
„Tygodnik Powszechny” – jedyny polski tygodnik społeczno-kulturalny.
30 tys. Czytelniczek i Czytelników. Najlepsze Autorki i najlepsi Autorzy.
Wspólnota, która myśli samodzielnie.
Artykuł pochodzi z numeru TP 11/2008
