Odmiana Saryusza-Wolskiego

Jest to wyłącznie zagrywka taktyczna, obliczona po pierwsze na użytek wewnętrzny – własnemu elektoratowi można będzie tłumaczyć, że przecież rząd „popierał Polaka”, tylko że wredna Unia wybrała wbrew nam albo Tuska („kandydata niemieckiego”, jak go określił Kaczyński), albo kogoś zgoła innego, co tym bardziej umocni argumentację, że z Brukselą w żadnych sprawach nie należy się liczyć. Po drugie – jest to sprytne podstawienie nogi znienawidzonemu Tuskowi na ostatniej prostej przed ponownym wyborem: im więcej zamieszania wokół tej sprawy, tym większe szanse, że wskutek różnych układanek, na które Warszawa nie ma bezpośredniego wpływu, ostatecznie europejscy duzi gracze zadecydują przeciw niemu. Dostarczanie atutów w rozgrywce, w której się samemu nie bierze udziału, jest objawem infantylnego, podwórkowego traktowania własnej obecności w złożonym organizmie, jakim jest Unia, gdzie oprócz minimum solidarności i przyzwoitości w relacjach z partnerami trzeba też umieć wykazać spryt i dobre wyczucie warunków, w których da się realizować własne interesy. Obecne zaś przesilenia unijne są z pewnością ważne dla przyszłości Polski, pomimo całego rozprężenia, braku równowagi i narastającej niemocy.

Do tej postawy poniekąd obecna ekipa zdążyła nas przyzwyczaić. Zaskoczeniem może być raczej brak klasy, z jakim Saryusz-Wolski postanowił spalić swoją nietuzinkową przecież karierę, przyjmując rolę pożytecznego idioty. Po długim milczeniu zamieścił szereg wpisów na Twitterze, w sposób typowy dla tego medium chaotycznych i emocjonalnych. Świadczą o frustracji, z jaką przez ostatnie lata musiał grać wbrew sobie w drużynie Platformy, ale nie sposób z nich się dowiedzieć niczego merytorycznego. A tego moglibyśmy oczekiwać w momencie takiej wolty od człowieka o głębokiej znajomości spraw europejskich, nawet jeśli jego przechwałka „wprowadzałem Polskę do UE” świadczy, delikatnie mówiąc, o megalomanii. ©℗