Kryzys odpowiedzialności

Obecnie, kiedy stoimy w obliczu kryzysu, musimy zdać sobie sprawę z tego, że nie jest to tylko i wyłącznie kryzys euro. To kryzys zaufania i odpowiedzialności. Odpowiedzialności chociażby za politykę fiskalną. Jego głównym przejawem jest zadłużenie państw członkowskich. Zadłużanie się, które jest, co należy podkreślić, głęboko niemoralne. Bo przecież nie ma nic wspólnego z moralnością obciążanie młodych i przyszłych pokoleń długami pokoleń obecnych.

Europa w tej sytuacji musi podjąć konieczne środki naprawcze, bowiem tylko dzięki długofalowym rozwiązaniom można odzyskać nadszarpnięte zaufanie. Koniec końców pamiętać trzeba jednak, że to nie ekonomia jest decydująca. Decydujące są wartości. Bo Europa jako pewien projekt ideowy może udać się tylko wspólnie. I choć liczba ludności na kontynencie się kurczy - według prognoz w listopadzie tego roku Ziemię zamieszkiwać będzie 7 miliardów ludzi, z czego w UE jedynie ok. 502 milionów, czyli raptem 7,2  proc. ludności świata, a ułamek ten w 2050 r. ma spaść do 5,4 proc. - to właśnie dlatego powinniśmy dawać światu przykład jakością polityki, którą uprawiamy, i życia, które prowadzimy.

Kluczowym pojęciem w naszej polityce jest godność człowieka. Polityka zaś nie rozgrywa się w próżni, ale zasadza się na przekonaniach - przekonania te wypływają z naszych wartości, te zaś wywodzą się z chrześcijańskiej wizji człowieka. Bez niej nie udałyby się pokojowe przemiany po upadku komunizmu. Nie udałyby się one bez wezwania Jana Pawła II "Nie lękajcie się!". Z kolei mottem wrześniowej pielgrzymki Benedykta XVI do Niemiec jest "Gdzie Bóg, tam przyszłość".

Już dziś, podejmując mądre kroki, które pozwolą Europie wyjść z kryzysu, możemy przyczynić się do tego, by patrzeć w przyszłość z ufnością.

Zapis przemówienia otwierającego konferencję.