Baran w Heraklionie

Przeczytałam felieton Marcina Króla “Barany i turystyka" (“TP" nr 31/03) i zrobiło mi się przykro. Po pierwsze dlatego, że właśnie dowiedziałam się, iż jestem baranem. Po drugie, bo nie sądziłam, że pan Marcin Król może napisać coś tak obraźliwego dla tysięcy ludzi, którzy właśnie teraz mają pierwszą w życiu szansę, by wyjechać i zobaczyć to, o czym dotąd tylko czytali, co oglądali w albumach lub TV. To prawda, że Arezzo, Gubbio czy inne miejsca są pełne uroku, ciszy i spokoju, i że to właśnie w takich miejscach można naprawdę poczuć śródziemnomorskie klimaty. Nurtuje mnie jednak pytanie. Właściwie retoryczne. Czy pan Król nie zwiedził już dawno, dawno temu Rzymu, Wenecji, Florencji i wielu innych “obowiązkowych" miejsc wymienianych w przewodnikach? Jeśli już to wszystko dobrze zna, nie musi stawać się baranem i w tłumie innych zwierzaków (zapewne bezmyślnych i niedouczonych! - ach, ta nuta wyższości) odwiedzać te miejsca w tak niekomfortowych warunkach. Nie każdy jednak miał tyle szczęścia. Jeszcze kilkanaście lat temu niełatwo było o paszport czy pieniądze. Teraz już można i wszyscy starają się zobaczyć choć trochę świata. Może, gdy zaspokoją pierwszy głód i zobaczą to, co koniecznie trzeba znać, odkryją inne miejsca, dalekie od hałaśliwych, turystycznych szlaków? Ale takie są zawsze początki. Najpierw TRZEBA być na Akropolu, na Forum Romanum, w Luwrze, a potem MOŻNA (o ile starczy życia i funduszy) jechać w inne miejsca. I nigdy nie uwierzę, że pan Król rozpoczął włoskie wojaże od Gubbio (i od spotkania z potomkiem wilka od św. Franciszka). Bo i Miłosz tak nie zaczynał, i Herbert, i Słowacki, i w ogóle nikt. A że tłok i zgiełk? Cóż, teraz i w Wysokich Tatrach trudno o spokój i ciszę, a jeszcze 20 lat temu...