„Opium. Mélodies françaises”

To płyta inna od dotychczas nagranych przez Philippe’a Jaroussky’ego. Młody kontratenor wyszedł bowiem poza emploi śpiewaka specjalizującego się w repertuarze dawnym i sięgnął po francuskie mélodies. Słusznie, bo jego skłonność do uwodzenia słuchacza, bezpretensjonalnego wdzięczenia się i rozbrajającej fascynacji własnym głosem znakomicie temu repertuarowi służą.

Dwa tuziny wokalnych drobiazgów, od Césara Francka i Camille’a Saint-Saënsa przez Claude’a Debussy’ego i Gabriela Fauré po Reynalda Hahna, artysta ułożył w nostalgiczną, pełną dyskretnego uroku i onirycznej aury opowieść o uczuciach. Poezja pozbawiona jasnych deklaracji i wyraźnych miłosnych gestów, w której granica między rzeczywistością a snem zaciera się, zaś margines interpretacji licznych niedopowiedzeń i subtelnych insynuacji jest szeroki, w ustach Jaroussky’ego brzmi delikatnie i tajemniczo. Naturalna, ciepła i aksamitna barwa kontratenorowego głosu śpiewaka, jego wrodzona muzykalność podkreślają szczególne piękno wybranych pieśni. I nie ma znaczenia, czy artysta wykonuje utwory powstałe na antypodach patetycznej Grand Opera, impresjonistyczne pejzaże, czy kompozycje wdzięcznie naiwne, z prostą melodią i w łatwym do zapamiętania kształcie, w których lekkość interpretacji sąsiaduje z chłopięcą naiwnością.

Chociaż kolejność pieśni nie jest przypadkowa, da się wyczuć zaplanowaną dramaturgię słowa i muzyki, a wyrazowe napięcia zostają w odpowiednich miejscach rozładowane dźwiękami o lżejszym charakterze, nie trzeba słuchać albumu w całości. Można smakować jego fragmenty, szczególnie że Jaroussky i towarzyszący mu na fortepianie Jérôme Ducros skrzydła rozwinęli w pieśniach środkowych. Polecam zwłaszcza niepokojące "Les heures" Chaussona, namolne i deliryczne "Tournoi-

esment »Songe d’opium«" Saint-Saënsa, zaskakujący harmonicznie "Sonnet" Dukasa, uwodzicielską "Nuit d’Espagne" Masseneta...