Milczeć czy dyskutować?

Nie trzeba było też wielkiego wysiłku, by odpowiednio wcześnie opracować (na szczeblu rządu, MON i parlamentu) procedury postępowania w tak kryzysowej sytuacji, a także założenia polityki informacyjnej. Zwłaszcza że jest się od kogo uczyć: to, co nam długo było oszczędzane, stawało się nieraz udziałem innych krajów, także biorących udział w wojnach w Afganistanie i Iraku (np. Kanady, Niemiec itd.). Nie, nie chodzi o to, by rząd - obojętne, przez kogo tworzony - miał w zanadrzu zestaw propagandowy. W naszym świecie propaganda ma krótkie nogi. A świat ten, dzisiejsza Polska, to kraj demokratyczny, który bierze udział w wojnach, choć większość społeczeństwa z faktem tym się nie godzi i nie jest do końca świadoma jego skutków. Tyle że polityk nie może się obrażać na obywateli, że ich świadomość nie jest dostosowana do zagrożeń i międzynarodowych zobowiązań; Afganistan i Irak są daleko; zresztą niedawno kilka narodów wyrzynało się blisko, w Europie, a reszta kontynentu długo patrzyła na to z obojętnością.

No i stało się: w Afganistanie od polskich kul zginęli cywile. I co zrobili politycy? Zarówno ci po stronie rządowej, jak i ci po stronie opozycji pogrążyli się w wymianie ciosów: z jednej strony histeryczna konferencja prasowa byłych ministrów Komorowskiego i Szmajdzińskiego, z drugiej epitety ("sępy" - minister Szczygło o opozycji) i apel, by w kampanii wyborczej nie dyskutować o Iraku i Afganistanie, bo to zagrozi życiu żołnierzy. Ale minister Szczygło ma rację i nie ma zarazem: owszem, przykłady Hiszpanii (Madryt 2004) czy teraz Niemiec (coraz częściej atakowanych w Afganistanie) pokazują, że przeciwnik umie definiować politycznie najsłabsze "ogniwa" i świadomie w nie uderza. Ale też to, co stało się 16 sierpnia w Afganistanie, dowodzi, że w demokracji nie da się nie dyskutować. Pytanie, jak to robić, nie wciągając tematu w logikę kampanii wyborczej.