Wieczernik w Samarii

Autor Dziejów Apostolskich ukazuje, jaką konkretną postać przybierało w posłudze Apostołów budowanie nowej jedności w Duchu Świętym. Jeszcze niedawno, komentując rozmowę Jezusa z Samarytanką przy studni Jakuba, św. Jan pisał: "Żydzi bowiem i Samarytanie unikają się nawzajem" (J 4, 9). Ta wzajemna niechęć miała głębokie korzenie, skoro na kartach Księgi Mądrości Syracha określano jednoznacznie mieszkańców Samarii jako "głupi naród przebywający w Sychem" (Syr 50, 26). Tymczasem działanie łaski Ducha Świętego pozwalało przezwyciężyć absurdalne przepaści płynące z uprzedzeń. Wyzwalając z zadawnionych antagonizmów, prowadziło do budowania nowej wspólnoty inspirowanej Chrystusową wizją duchowej jedności. Animozje przeszłości znikały, gdy posługa Słowa i łaski zespalała się w budowie nowego świata, świadcząc, że nadeszła już godzina czcicieli w Duchu i Prawdzie (J 4, 23n).

Opis działań apostolskich w Samarii mocno kontrastuje z opisaną przez św. Jana sceną, w której mieszkańcy samarytańskiego miasteczka nie chcieli przyjąć Jezusa, gdyż potraktowali Go jako pielgrzyma spieszącego do Jerozolimy (Łk 9, 51-55). Z tej samej Jerozolimy, ci sami Apostołowie, którzy chcieli wtedy zesłać ogień na nieżyczliwych Samarytan, wysyłają teraz do Samarii delegację zatroskaną o więź modlitwy i dary Ducha Świętego. Tam, gdzie urażone emocje sugerowały niedawno rewanż przez spalenie ogniem, pojawiają się teraz płomienie symbolizujące ogień Ducha Pocieszyciela. Stanowi to piękny wyraz duchowego wzrostu Kościoła. Dokonuje się on, gdy pozwolimy działać łasce Bożej, usuwając na dalszy plan nasze plemienne kompleksy i uprzedzenia. Przyjmując taką postawę, możemy przeżywać tajemnicę działania Ducha Świętego, który w nurcie płynącego czasu nieustannie przemienia oblicze ziemi. Naszym zadaniem jest tworzyć tamten klimat Samarii otwartej na działanie łaski, która wyzwala i oczyszcza, ukazując duchową młodość Kościoła.