Obrazy

mieszkania przy Krakowskiej. (Dlaczego

ulica Krakowska w Krakowie? Czyżby miasto

nie było pewne, jak wrócić do siebie?)

Teraz to już nie ma znaczenia -

nazwy ulic, twój lokalny patriotyzm

dla Kazimierza, twoje lojalne fotografie

starych kamienic, odrapanych bram.

Teraz nie ma już nawet tego mieszkania.

Na płótnach ludzkie twarze, ciała kobiet,

szare i różowe, żółte plamy świata.

Rysunki i szkice aktów, studia starzenia się.

Martwe natury, niektóre zakurzone

i podwójnie martwe, inne świeże

jak owoce na targu, błyszczące

zapamiętanym światłem czerwca.

W lecie światło uderza wprost

w przedmioty, a w zimie leniwie

chowa się w szafach, śpi na piecu,

jak minerały na muzealnych półkach.

Świetny rozmówca, miłośnik Caravaggia,

zniknąłeś po kilku miesiącach choroby,

cierpienia i męstwa w umieraniu.

Zostały obrazy i przyjaźń,

płótna, które nie rozumieją

swego opuszczenia, zmierzchu,

i przyjaźń, która, rzecz jasna,

nadal trwa - ale teraz jest wdową.