W dwudziestoleciu międzywojennym wystawiali tu m.in. Skoczylas, Pronaszkowie, Dunikowski, Axentowicz... Działał Teatr Formistyczny Witkacego. Po wojnie mieściło się tu Biuro Wystaw Artystycznych.Organizowało ono m.in. słynne Salony Marcowe, które otwierały drogę wyjścia z socrealizmu. Wśród wystawiających w zakopiańskim BWA byli Hasior, Bereś, Nowosielski, Pągowska, Kantor, Stażewski... Najwięksi.
W 2001 r. powołano w tym miejscu Miejską Galerię Sztuki, która specjalizuje się we współczesnej sztuce polskiej. Skąd więc Rubens? Wydaje się, że dzisiejsza publiczność obawia się nieco twórczości dawnych mistrzów. Ludzie bywają onieśmieleni, nie wiedząc, jakie kryją się za nią historie, jaki świat opisuje, jakich technik używano przed wiekami.
Ta nieśmiałość jest bezpodstawna: erudycja, fachowa wiedza historyka bardzo się przydają, ale nie są konieczne, by dzieło sztuki przemówiło do naszej wrażliwości. Przecież sztuka – niezależnie od czasu, w którym powstaje – mówi o tym, co stanowi o kondycji człowieka, czyli o doświadczeniach, które są udziałem każdego z nas. Dobrze znamy uczucia, do których się odnosi: ból i tęsknotę, miłość i poczucie straty, gniew i strach, dumę i wstyd... Wymieniać można by długo. Chcielibyśmy, aby ściany zakopiańskiej Galerii (którą właśnie zmodernizowano) pozwoliły dostrzec w dziełach barokowego mistrza to, co dotyczy naszego życia tu i teraz. W Polsce początku XXI wieku.
Na koniec dodać należy jeszcze jedno: wystawa stanowi punkt kulminacyjny uroczystości związanych z 25. rocznicą podpisania umowy partnerskiej między Zakopanem a Siegen, zabytkowym, uniwersyteckim miastem w Nadrenii Północnej-Westfalii.
„Tygodnik Powszechny” – jedyny polski tygodnik społeczno-kulturalny.
30 tys. Czytelniczek i Czytelników. Najlepsze Autorki i najlepsi Autorzy.
Wspólnota, która myśli samodzielnie.
Artykuł pochodzi z numeru TP 30/2014
Artykuł pochodzi z dodatku Rubens pod Tatrami
