Szanowny Użytkowniku,

25 maja 2018 roku zaczyna obowiązywać Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (określane jako „RODO”, „ORODO”, „GDPR” lub „Ogólne Rozporządzenie o Ochronie Danych”). W związku z tym informujemy, że wprowadziliśmy zmiany w Regulaminie Serwisu i Polityce Prywatności. Prosimy o poświęcenie kilku minut, aby się z nimi zapoznać. Możliwe jest to tutaj.

Rozumiem

Reklama

Białka, tkanki...

Białka, tkanki...

15.05.2012
Czyta się kilka minut
Edward Pasewicz w swojej najnowszej książce wyprawił się po złote runo artystów.
P

Poetę uczynił na powrót tancerzem, śpiewakiem, aktorem i – oczywiście – melancholijnym kochankiem, świat zamienił w pulsujące rytmem urządzenie, w którym taniec, muzyka i słowa doprowadzają nas do granicy życia i śmierci. Brzmi to bardzo patetycznie i nieco artystowsko, ale nie tak to się przedstawia u Pasewicza. Jego wiersz patosu nie lubi: miejsca, do których poeta nas zabiera, to tancbudy, rzeźnie, ruiny budynków, przedziały pociągów.

Przenosimy się też nieustannie z Poznania do Berlina, obcując z tymi miastami i ich widmową choreografią. Wraca w niej to, co – jak mówi sam poeta – „wyparte za jaźń”. Nad światem muzyki, słów i tańca (liryczności, groteski, metafizyki i fizjologii) unoszą się tu bowiem duchy przeszłości niemieckiej – tej zmilitaryzowanej, faszystowskiej, jak i tej, która oparła się brunatnemu uwiedzeniu. Pasewicz wywołuje tę przeszłość, wprowadzając nazwiska dwóch niemieckich artystów: Bertolta Brechta oraz Kurta Tucholskiego. Patronują oni dwóm cyklom: jeden to składający się z dziewięciu wierszy tytułowy „Pałacyk Bertolta Brechta”, drugi – zatytułowany „Tancbudy Kurta Tucholskiego” – zawiera siedem tekstów. Inne utwory połączone są w cykle „Tanzgesell-schaft Kaffe Burger” oraz „Dubstep”, pozostałe funkcjonują poza wspomnianymi seriami. Dodać jeszcze trzeba, że tytułowy Pałacyk Bertolta Brechta to według poety budynek w Międzyrzeczu, w którym wystawiał swoje sztuki autor „Opery za trzy grosze”.

„Pałacyk Bertolta Brechta” wydaje się najambitniejszym tomem Pasewicza. Przy wszystkich nowościach, jakie tu się pojawiają, nietrudno rozpoznać autora „Dolnej Wildy”. Nadal mamy do czynienia z bardzo plastyczną, zmysłową, jakby organiczną wizją świata. Dominujące w niej – mówiąc w dużym uproszczeniu – molekularne spojrzenie „wychwytuje” rytm życia. Pokazuje nam się rzeczywistość, w której krążą drobiny: białka, tkanki, tłuszczu i cukru. W wierszu „Takie to zwykłe” „komórkowy krzyk; elektryczny szum bezładnie / skaczących wśród neuronów iskier” staje się synonimem organicznego trwania. Ludzcy i nieludzcy bohaterowie książki Pasewicza zanurzeni są w żywiole tańca, dźwięku, obrazu. Daje to paradoksalny efekt: jakby byli jednocześnie uczestnikami obrzędu chrztu i pogrzebu.

Można o Pasewiczu powiedzieć, że w „Pałacyku Bertolta Brechta” „tańczy piórem”. Sam zresztą podsuwa ten trop: podmiot jego wierszy nazywa siebie meduzą: „ja, meduza szepcząca ci w przejściu do kibla”. A ta, jak pamiętamy, była dla Paula Valéry’ego „absolutną tancerką”.  

Edward Pasewicz, „Pałacyk Bertolta Brechta”, Wydawnictwo EMG, Kraków 2011

Czytasz ten tekst bezpłatnie, bo Fundacja Tygodnika Powszechnego troszczy się o promowanie czytelnictwa i niezależnych mediów. Wspierając ją, pomagasz zapewnić "Tygodnikowi" suwerenność, warunek rzetelnego i niezależnego dziennikarstwa. Przekaż swój datek:

Dodaj komentarz

Usługodawca nie ponosi odpowiedzialności za treści zamieszczane przez Użytkowników w ramach komentarzy do Materiałów udostępnianych przez Usługodawcę.

Zapoznaj się z Regułami forum
Jeśli widzisz komentarz naruszający prawo lub dobre obyczaje, zgłoś go klikając w link "Zgłoś naruszenie" pod komentarzem.

Zaloguj się albo zarejestruj aby dodać komentarz

© Wszelkie prawa w tym prawa autorów i wydawcy zastrzeżone. Jakiekolwiek dalsze rozpowszechnianie artykułów i innych części czasopisma bez zgody wydawcy zabronione [nota wydawnicza]. Jeśli na końcu artykułu znajduje się znak ℗, wówczas istnieje możliwość przedruku po zakupieniu licencji od Wydawcy [kontakt z Wydawcą]